Net als elke Baantjerfan heb ik favorieten onder de boeken die Albert Cornelis Baantjer schreef. Ik herlas dit keer deel 45, De Cock en Moord bij Maanlicht.
Openingszinnen: Rechercheur De Cock van het aloude politiebureau aan de Amsterdamse Warmoesstraat, leunde iets achterover en keek naar de inhoud van de vier laden van zijn bureau. De grillige accolades rond zijn mond verschoven tot een glimlach. In een enkele beweging van zijn beide handen duwde hij ze tegelijk met een klap dicht. Uit zijn borst ontsnapte een zucht van verlichting.
Baantjer opent het 45e boek in de De Cock-serie met een klassiek begin: De Cock zit achter zijn bureau en praat met zijn assistent, Dick Vledder. Hij gunt zichzelf een moment van rust, want hij heeft net de administratie van een aantal oude dossiers afgerond. Het gespreksonderwerp is een nieuwe sekte die in Amsterdam is opgedoken, de Zoekers van Osiris. In een boek als dit speelt de sekte natuurlijk geheid een rol.
Het gesprek wordt onderbroken door de komst van een knappe vrouw, wederom een terugkerend element in Baantjers oeuvre. Deze vrouw, Geertruida de Leeuw, maakt zich zorgen om haar man. Adriaan is bang voor iemand of iets. Hij wil er echter niet over praten. Mevrouw De Leeuw vertrekt na de verzekering van De Cock dat hij de zaak zal onderzoeken. Kort daarna belt ze naar het politiebureau. Bij thuiskomst heeft ze haar man doodgeschoten aangetroffen.
Tot nu toe klinkt De Cock en Moord bij Maanlicht misschien doorsnee. Baantjer schreef tientallen detectiveromans die een vergelijkbaar patroon volgen. De lezer wordt ook overspoeld met een lawine aan mogelijke motieven voor de moord op Adriaan de Leeuw. Zelfs zijn vrouw is een verdachte, aangezien hij onlangs een testament ten gunste van haar had opgesteld.
Wat dit deel boven veel andere boeken in de serie verheft, zijn drie aspecten. Ten eerste is er ook een moord gepleegd in Huizen. De Cock kan deze niet onderzoeken omdat de misdaad niet in zijn district is begaan. Gaandeweg ontdekt hij overeenkomsten tussen zijn zaak en de andere moordzaak. Fascinerend!
Ten tweede vond ik het geweldig hoe Baantjer een oude foto gebruikt om te onthullen wat er achter de moord op Adriaan de Leeuw schuilgaat.
Het was een amateurkiekje van een man en een vrouw, geflankeerd door vier meisjes. Links van de man stonden twee grote meisjes en rechts van de vrouw twee meisjes die beduidend jonger waren. De gezichten waren moeilijk te onderscheiden. De foto was onscherp alsof de camera tijdens de opname sterk was bewogen.
De Cock beseft meteen dat de foto belangrijk is. Zijn vingers trillen terwijl hij de lijst oppakt: Al gaven zijn hersenen geen uitsluitsel over het hoe en waarom, toch had hij het onbestemde gevoel iets belangrijks in handen te hebben.
Ten derde heeft Baantjer een cruciale aanwijzing verborgen die de lezer in staat stelt de dader te ontmaskeren. Het is het soort aanwijzing waar ik van houd: simpel en overtuigend.
Al met al is De Cock en Moord bij Maanlicht een boeiend verhaal. Mijn enige bezwaar is dat ik de betekenis van het weer niet helemaal begrijp. De moorden werden ‘s avonds gepleegd, onder een heldere hemel, in maanlicht. Ik kan me niet herinneren dat ik ergens een verklaring voor dit aspect van het mysterie ben tegengekomen. Maar los daarvan, als je op zoek bent naar een nieuw boek, overweeg dan De Cock en Moord bij Maanlicht. Het is een aanrader.
